ΕΝΑΣ ΑΛΛΑ ΛΕΩΝ

Στην εποχή μας η πιο επώδυνη μορφή εξάρτησης και αλλοτρίωσης είναι η πολιτισμική. Γιατί είναι έμμεση και ύπουλη, διαβρωτική και για αυτό, ιδιαιτέρα επικίνδυνη για το σύγχρονο άνθρωπο.

Οι στόχοι αυτού του «μοντέλου» εξάρτησης και αλλοτρίωσης είναι τρείς:

- η μεταβολή των αξιών της ζωής σε αξίες κέρδους, με αποτέλεσμα την εμπορευματοποίηση των πολιτιστικών αξιών και των ανθρωπίνων σχέσεων.

-η υποβάθμιση των αισθητικών κριτηρίων που οδηγεί τελικά στην άκριτη αποδοχή ενός πολιτισμού πλήρως βιομηχανοποιημένου που έχει σαν κυρία χαρακτηριστικά το υποβαθμισμένο περιεχόμενο, την χυδαιότητα, την ευτέλεια αλλά και τον ευκαιριακό εντυπωσιασμό. Έτσι έμμεσα ο άνθρωπος γίνεται παθητικός δέκτης, αποπροσανατολίζεται, εφησυχάζεται συνειδησιακά και αδρανοποιείται κοινωνικά.

-η αποξένωση του ανθρώπου μέσα από τις συνθήκες παραγωγής και τις εργασιακές σχέσεις, μέσα από την καταστροφή του περιβάλλοντος και την πλύση εγκεφάλου από τα μέσα επικοινωνίας.

Ο καταναλωτισμός μυθοποιείται και ταυτόχρονα γίνεται απαραίτητος ένας ανεξέλεγκτος τρόπος ζωής που ταυτίζει την επιτυχία αλλά και την ατομική ευτυχία με τις καταναλωτικές δυνατότητες του ανθρώπου.

Προβάλλεται συστηματικά το μοντέλο μιας ατομοκεντρικής στάσης ζωής, ενός στείρου και ονειρικού εγωκεντρισμού, και μιας εξατομικευμένης αναζήτησης λύσεων στα προβλήματα της ζωής.

Αυτό όμως οδηγεί σιγά-σιγά με μαθηματική ακρίβεια στην εσωστρέφεια, στην περιχαράκωση του ατομικού χώρου, στη διάσπαση των ανθρωπίνων σχέσεων και του κοινωνικού ιστού, αλλά κυρίως δημιουργεί μια ανελέητη μοναξιά στην ψυχή των ανθρώπων.

Απέναντι σε αυτή τη λογική θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα νέο πολιτιστικό κίνημα που θα επαναπροσδιορίσει τη συνολική θεώρηση της ζωής, των ανθρωπίνων σχέσεων και της κοινωνικής λειτουργίας ευρύτερα, με στόχο την απελευθέρωση του ανθρώπου και τη στροφή ανθρωπίνων σχέσεων στη κατεύθυνση της αξιοπρέπειας και της αλληλεγγύης

Με απασχολούν τις τελευταίες μέρες κάποια ερωτήματα, το ασφαλιστικό, η ολυμπιακή προς διάλυση, ένας ακόμη προϋπολογισμός λιτότητας όπως αυτός που ψηφίστηκε χθες, το Σκοπιανό που κάποτε έριχνε κυβερνήσεις και κλείνει τώρα κακήν κακώς.

Και εμείς…..

Είναι άραγε τυχαίο που ασχολούμαστε σύσσωμο το έθνος με τον Μακάκα και τον Φούστη , με τον Εθνικό Σταρ και την Έφη Σαρρή, με τον Κάτμαν και τον Ταμπάκη. Με τον Μαρτάκη, την Χρύσπα και την Καλομοίρα, με το γενικό γραμματέα και τις σκανδαλιές του. Και μόνη μας έννοια τα σαββατοκύριακα είναι η μπάλα, το στοίχημα και το kino.

Γιατί κάποιοι ακόμη και σήμερα μετά από 33 χρόνια Δημοκρατίας σ αυτήν την χώρα «πολεμούν» κάθε ανήσυχο μυαλό στην πολιτική, στην επιστήμη, στα γράμματα και τις τέχνες;

Γιατί συνεχίζουν να καλλιεργούν την ιεραρχία, τις διακρίσεις, την κουρασμένη επαναστατικότητα, το συγκεντρωτισμό, την υποταγή, τον ελιτισμό, και τις τεχνητές αντιθέσεις;

Γιατί αγωνίζονται να κρατήσουν την οικογένεια πατριαρχική, την εκκλησία απολιθωμένη, την πολιτιστική παραγωγή ταξικό προνόμιο, την εκπαίδευση στείρα και αυταρχική και τους λαϊκούς θεσμούς αποδυναμωμένους και εξαρτημένους από την κεντρική εξουσία;

Γιατί το κράτος, η εκτελεστική και δικαστική εξουσία, ο στρατός, τα σώματα ασφαλείας, η εκκλησία συνεχίζουν να είναι μηχανισμοί ιδεολογικής τρομοκρατίας και πολιτιστικής καταστολής;

Ελπίδα μπορεί να θεωρηθεί ότι σήμερα στο «παγκόσμιο χωριό» πραγματοποιούνται ριζικές αλλαγές που αρχίζουν να έχουν αντανάκλαση και στην ελληνική κοινωνία.

Η ηλεκτρονική επανάσταση που έρχεται μέσω της πληροφορικής και του διαδικτύου δεν ανατρέπει μόνο τα μέσα παραγωγής, αλλά ανατρέπει και τον τρόπο ζωής και εργασίας, επικοινωνίας, πληροφόρησης , ψυχαγωγίας και παιδείας. Πρέπει λοιπόν σε αυτό το «νέο ξεκίνημα» να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού την ποιότητα και τις αξίες που εν μέρει χάσαμε έως τώρα με ευθύνη των παραδοσιακών μέσων επικοινωνίας..

Πρέπει να προσπαθήσουμε να διαφυλάξουμε ότι δεν θα γίνει και το διαδίκτυο ένας χώρος ελεγχόμενος που θα προάγει τους μακάκες και τους φούστηδες ως πρότυπα.

Πιστεύω πως μια οποιαδήποτε κοινωνία μπορεί και πρέπει να είναι ανθρώπινη, καθημερινή, έτσι λοιπόν εντασσόμενος στην κοινωνία του Ελληνικού διαδικτύου θα προσπαθήσω να επαληθεύσω αυτό το πιστεύω μου. Δεν θα φοβηθώ να εκτεθώ - και να εκθέσω - για να το πετύχω.

21/12/2007