Κυριακή 23 Ιουνίου 1996 , έκλεινα τα 14. Μερικές μέρες πριν είχα τελειώσει την Β Γυμνασίου και λόγω καλής διαγωγής και βαθμολογίας … την Δευτέρα θα μου έπαιρναν μηχανάκι..
Περίπου στις 04:00 το πρωί ο αδελφός μου που άνοιξε τηλεόραση γυρίζοντας απέξω , μας ξυπνάει όλους. Σαν να πέθανε κάποιος πολύ κοντινός συγγενής ασυναίσθητα , επικρατεί ένας αναβρασμός , ντύσιμο στα γρήγορα- άναμμα φωτά- τηλεφωνά σε φίλους και συντρόφους .
Στις 06:00 έχει ανοίξει κιόλας βιβλίο συλλυπητήριων στην τοπική οργάνωση και μετράει αρκετές καταχωρήσεις. Γύρω στις 09:00 με τις πρώτες ζωντανές συνδέσεις βλέπω για πρώτη φορά τον Πατερά να κλαίει με λυγμούς.
Ενώ η γιαγιά που ποτέ δεν ψήφισε όπως έλεγε ΠΑΣΟΚ , λογω αριστερών καταβολών και βιωμάτων , βουρκωμένη μιλάει σε μένα και τα άλλα εγγόνια για τον Ανδρέα…
Λίγο αργότερα κατά τις 11:00 o Πατέρας φεύγει για την Αθήνα , τέσσερις μέρες πριν από τις 27 Ιουνίου που είχε προγραμματίσει για να κατέβει στο συνέδριο Τα χρήματα που είχαν προγραμματιστεί για το «μηχανάκι μου» χρησιμοποιούνται για το ταξίδι.. και κάθε σκέψη εορτασμού γενεθλίων ξεχνιέται..
Τις επόμενες μέρες και ειδικά την 26η Ιουνίου (ημέρα της κηδείας) έχω ξέχασε ι το μηχανάκι και τα «χαμένα γενέθλια» δακρύζω και εγώ μαζί με εκατομμύρια Έλληνες και νιώθω σαν συμμέτοχος σε κάτι μεγάλο, σε ένα περίεργο παιχνίδι της μοίρας …
